BØKER

Lysinstallasjonen TILLIT av Lars Ø Ramberg i vinduene i Økernsenteret.
Lysinstallasjonen TILLIT av Lars Ø Ramberg i vinduene i Økernsenteret.

Tillit er blitt eit moralsk krav som fyrst og fremst uttrykker demokratisk avmakt

Nina Witoszek og Eva Joly pirkar i opne sår i folkesjela men kjem ikkje under huda på tillitssamfunnet.

Publisert Sist oppdatert

I klassikaren Norsk utakt frå 1984 føresa Hans Magnus Enzensberger utmaningane som venta nordmennene i møtet med oljerikdommen: «Ingen vet hva som vil komme ut av dette vågestykket, og om landets innbyggere er politisk, psykisk og moralsk modne nok.» Særleg frykta han eit nytt sjikt av strategar som var i ferd med å erobre kommandohøgdene i samfunnet: «utgjør de ikke, tross all uselviskhet, en klubb, et klatrelag, en mafia?» Noregsvenen tvilte på at eit hobbitaktig høgtillitssamfunn let seg kombinere med globalisert oljekapitalisme. Noko må gi.

Tillitspatologiar

Førti år etter held det framleis. Trass grove tillitsbrot som pendlarsaken på Stortinget og terrorberedskapen 22. juli kan forfattarane Nina Witoszek og Eva Joly (W&J) slå fast at «i dag stoler norske borgere blindt på staten». Men bak skrytande tillitsstatistikk glir noko frå kvarandre like fullt. Den overdrivne tilliten avsporar demokratiet og trugar nasjonal tryggleik når Russland ikkje vert forstått som imperiet det er. Vi lev òg godt med å kombinere oljeøkonomi og moralsk posering. Ei botnlaus kjelde til irritasjon for utlendingar. Korleis kan dette forklarast?

For å lese denne saken må du være abonnent

Et abonnement gir tilgang til alt innhold og vi har følgende tilbud

Minervas digitale årsabonnement til kr 749,-
første to uker kr 1,-

Bestill her

Minervas digitale månedsabonnement til kr 99,- pr mnd,
første to uker kr 1,-

Bestill her

Minervas digitale årsabonnement + tidsskrift til kr 1199,-

Bestill her

Powered by Labrador CMS